like it، Music، من نوشته

پادشاه درختان


«پادشاه درختان» (King of the Limbs) آلبوم جدید گروه Radiohead است که نزدیک یک هفته است که منتشر شده و داد و بیداد های زیادی هم بلند کرده.
خیلی ها از آلبوم قبلی نظرشون این بود که ردیوهد داره از دوران اوجش فاصله می گیره ولی به نظرم حقیقت چیز دیگه ایه. راک های سالهای پایانی قرن بیستم گیتار محور هستن و ردیوهد هم از همینجا شروع کرد. با آهنگ هایی مثل Creep که شکل جدیدی رو نشون دادن. آهنگ هایی مثل Street spirit، High and Dry، Just، Nice Dream، Paranoid Android، Let Down، Exit Music و خیلی های دیگه سیلی از کارهایی بودن که تعلق خاطر شدیدی به گیتار داشتند. اما در آلبوم های بعدی با آهنگ هایی مثل Everything in Its Right Place، Treefingers، Idioteque، Morning Bell، Motion Picture Soundtrack در سال 2000 ردیو هد صداهایی جدید و نواهایی تازه رو وارد کارهاش کرد و همینطور هر چه جلو تر اومد بیشتر و بیشتر این صداها رو تقویت کرد. شاید این از خصوصیات بارز ردیوهد باشه که تونسته خودش رو با دنیای جدید وفق بده. گوش هایی که به شنیدن صداهای دیجیتال عادت کردن. در آلبوم «در رنگین کمان» گروه سبک جدید خودش رو به بلوغ رسوند و کار های زیبایی مثل Nude و Reckoner همچنان تعادلی بین گیتار و صداهای نویی بودن اما در «پادشاه درختان» ورق به سمت موسیقی دیجیتال برگشته بیش از هر چیز صداهای غیر معمول ردیوهدی رو می شه شنید صداهایی که از ترکیب کارهای گرین وود و تام یورک پدید اومدن. اگر کارهای عجیب و زیبای جانی گرین وود رو در «Body Songs» و ریتم های بی نظیر یورک رو در «The Eraser» کنار هم بذاریم، بهتر می شه فهمید این سبک نو از کجا در اومده.
در جای جای موسیقی صدای یورک شنیده می شه جدا از ترانه که خونده می شه این صدای انسانه که موسیقی رو هم شکل می ده. مثل برخی کارهای Bjork و Sigur Ros. صدای یورک با فرکانس های بالا تاثیر عمیقی می ذاره مثل بخش هایی از Nude. اما برای این آلبوم طبق معمول دفعات گذشته، بار اولی که اون رو گوش کردم متعجب بودم ولی به طور مشخصی بهترین کارهای آلبوم قبلی در این مجموعه فرسنگ ها به جلو هل داده شده بودن و کارهایی مثل Lotus Flower و Codex و Give Up the Ghos کار هایی هستن که من رو زودتر از بقییه جذب کردن. طبق تجربه احتمالا یکی یکی نوبت بقییه ی کارها هم خواهد رسید. ابتدا باید گوش با این سبک نو آشنا بشه. ولی کارهای عجیبی مثل Feral هم در این آلبوم هست که فکر می کنم بهترین توصیفش همون عجیب باشه. دست کم فعلا.
در مجموع شدیدا گوش کردن این آلبوم رو پیشنهاد می کنم ولی اگر طرفتار راک سنتی و گیتار هستین شاید خیلی راضیتون نکنه. صدای قوی گیتار بیس رو مثل آلبوم قبل اینبار هم می شه با خوبی شنید و ترکیب های جدید واقعا زیبا و هوشمندانه تنظیم شدن.
ردیوهد انگار تصمیم نداره که متوقف بشه داره به جلو می ره و طرفدارانش رو هم به دنبال خودش می کشه.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s