مدتی است در فکر چیزی هستم. دموکراسی. این عبارت برای اشاره به سیستمی حکومتی به کار می ره. سیستمی که می خوام درباره اش صحبت کنم.
یکی از قواعدی که در دنیای امروز داره به رسمیت شناخته می شه “دیالوگ” است. در قیاس با “منولوگ” این رابطه، بیانی دو طرفه است که در اون افراد مختلف نظرات(تفکرات) خود را دارند و آن را با هم به اشتراک می گذارند. (با بحث و جدل ایرانی اشتباه نشود). در قبیله ای دورافتاده در جنگل های استوایی افریقا مردم اعتقادات خاصی دارند. خدایگان مختلف برای قدرت های مختلف. اما سوال من این است. آیا باید آن را محترم دانست؟
آیا نظر هر کس محترم است؟
در گذار از قرون وسطی به دوران خرد گرایی، تفکرات دینی که خود را بر سیطره ی جهان حاکم می دیدند از هیچگونه خشونتی در حذف حتی فیزیکی نظریات و نظری پردازان دیگر نداشتند. دادگاه های معروف تفتیش عقاید، محاکمات مختلف و خشونتی مثال زدنی از آن دوران که می شناسیم نمونه ای است برای پرداخت ذهنی فضای حاکم.
این روند در سیستم های مستبد نیز ادامه یافت. سیستم هایی که امروز هم شاهد وجود آنها هستیم. اما سوالی مهم در ورای عملکرد این سیستم ها وجود دارد. آیا اندیشه ی همگان مورد احترام است؟
با ساده اندیشی می توان در جمله ای کوتاه به این سوال پاسخ داد؛ “بله عقیده ی هر کس محترم است” یا پاسخی دیگر “بله عقیده ی هرکس برای خود محترم است”
پاسخ دوم منطقی تر به نظر می رسد. در همان قبیله ی دور افتاده عقایدی وجود دارد که مطمئناً برایشان محترم است اما برای ما چه؟ آیا پرستش خدای باروری آنها با مراسمی درخور باید مورد احترام ما هم باشد؟ با چه نگاهی؟
به این دست مثال ها که نگاه می کنم، احترامی برای جشن ها و رسوم خرافی نمی توانم قائل باشم مگر برای مطالعه ی تاریخ تحول بشر. در روستایی گاو آهن به انسان می بندد و خاک را می گردانند و کشوری ابزار مدرن انسان وظیفه ی آن را بر عهده می گیرند. تحول گاو آهن به ماشین در یک شب رخ نداده که انسان را مبحوط کند اما اگر فاصله ی زمانی را کنار گذاریم شاید تعجبی همراه با احترام حس کنیم.
گاو آهنی در اختیار شماست و ماشین.  کدام برای شخم زدن مناسب است؟
عقایدی از عهد عتیق وجود دارند و عقایدی از دوران نو. کدام آن است که پذیرفتنی باشد؟
دمکراسی
شاید بارز ترین مشخصه ی دموکراسی، تکثر عقاید باشد و این خود خطا است. (شاید دموکرات ها این جمله را بهتر بیابند که ” به نظر من این خطاست”)
به کمک ابزار های فوق مدرن امروز به دور و بر خود و به دور تر ها که نگاه می کنیم، عقاید و نظراتی خرافی می یابیم که از ریشه تناقضی آشکار با خرد و انسانیت دارند. دو عبارت که خود توضیحی مفصل می طلبند.
خرد آن چیزی است که بر پایه ی منطق و علم استوار باشد. شاید ریاضیات به عنوان مادر علوم. ولی انسانیت بحثی اخلاقی به وجود می آورد که در فرهنگ های گوناگون فرق دارد. ولی روح مشترکی بر اکثر مکاتب اخلاقی حکم می راند. اگر اخلاق را دارای منشئی از خاک بدانیم و آن را به سوراسرافیل وصل نکنیم؛ عرفی است در جوامع بشری برای حفظ بنیان های اجتماع و زندگی مشترک انسان با انسان. اینکه امروز گونه های دیگر زیستی هم وارد این جرگه شده اند و باعث پدید آمدن رویه ای اخلاقی شده اند بماند.
از بنیان هایی که در دوران مدرن خطری جدی آن را تهدید می کند خانواده است. یکی از قدیمی ترین بنیان های بشر و حتی پیش انسان ها. اینکه این بنیان در نهایت چه خواهد شد مورد صحبت من نیست. اینکه در فرهنگ ما این بنیان قوی تر است شاید. در راستای حفظ این بنیان اصول اخلاقی پدید می آیند و نظم موجود را حفظ می کنند. (آیا لزومی بر حفظ نظم موجود است؟) ولی می توان به خود این اصول هم به دیدگاهی خردگرایانه نگریست.
افکار، برخورد ها و کردار افراد برآمده از این دو زاویه ی دید آنهاست. دید اخلاقی و خرد گرایانه که برآیند آنها گونه های مختلفی از شخصیت را ایجاد می کند. حال آیا باز هم هر گونه فکر و شخصیتی در خور احترام و حفظ حریمی برای وجود است؟
دیدگاهی برآمده از اصول ماقبل تاریخ که در سویه ی مخالف خرد گرایی می نشیند را آیا باید محترم دانست؟ دیدگاهی برآمده از اوهام متکی بر ضد اخلاقیات عرف را چه؟
فکر می کنم تنها می توان آن را محترم دانست که با خرد می نگرد و اصولی کلی را که برآمده از امروز است رعایت می کند. چه بخواهیم و چه نه در امروز زندگی می کنیم. سایر دیدگاه ها نمی توانند محترم باشند چون نقیصه ای سنگین را با خود این سو و آن سو می کشند که از یکی از دو موئلفه برمی آید.
آیا دیدگاه هر فرد جز خودش باید برای سایرین هم محترم باشد؟ آیا حقیقا چنین است؟

ای داد و دریغا وطن من  وطن من

زدند و کشتند و تجاوز کردند و سوزاندند

هم عصبانی، هم خسته ام و هم خوبم!
الان خیلی خیلی عصبانی هستم چراکه آقایون توی باشگاه نجوم باز هم گند زدن. علاوه بر فعالیت بسیار ضعیفشون در باشگاه حالا دارن با عتیقی هم کار می کنن. اون هم برای اینکه سگ هاش رو دوروبر خودش نگه داره از نمی دونم کجا واسشون عنوان درآورده.
بهترین منجم آماتور سال: امیر حسن زاده!!!!!
بهترین گروه نجوم: باشگاه نجوم رشت!!!!!
و چمیدونم چندتا دیگه که اکلیل شمالی و نجم شمال رو در بر می گیره.
نقد های بسیار بسیار زیادی بر باشگاه نجوم رشت وارده. اونقدر زیاد که الان وقت نیست همه رو بگم ولی فقط اینو می گم که با این افراد، افرادی مثل پیمان مهدوی، امیر حسن زاده(به عنوان سرپرست نجم شمال)، داوود همتی و بعضی های دیگه، باشگاه نجوم رشت همین خواهد بود که هست و هیچ پیشرفتی نخواهد داشت.
علی رازقی سعی کرد کمی قضییه رو اصلاح کنه ولی فکر کنم اون هم بهتره از باشگاه خودش رو بکشه کنار.(گرچه اینجا هم مطالبی وجود داره!)
عملا باشگاه نجوم رشت شده مکانی به عنوان یک سرمایه گذاری که بعدا باید سود بده. چطور؟ از خود باشگاه نه. خود باشگاه همش ضرره ولی خب می تونه باعث خیر و برکت بشه مثلا فلان نماینده یا نامزد نماینده گی میاد تو باشگاه حرف می زنه و خودش رو معرفی می کنه. آخه کدوم منطقی این رو می پذیره؟ مگه باشگاه نجوم جای تبلیغ انتخاباتیه؟ مگه ستاد انتخاباتیه؟
خب من هم یک نفر هستم حقیقت اینه که زورم نمی رسه به همه ی این افراد و البته اینجا باید اضافه کنم شهاب فقیه زاده رو که اون هم با مکنطق پول و فقط پول، هرگونه کار نادرست و سوءاستفاده از باشگاه رو تایید ودنبال می کنه.
این لیست افرادی است که در برنامه ها و تصمیم گیری های باشگاه نجوم رشت دخیل هستند:

• بابک سلطانی (خودم که تصمیم دارم کنار بکشم)(موسس)
• علی رازقی(مدیر علمی)
• پیمان مهدوی(مدیر اجرایی)(موسس)
• داوود همتی(دبیر اجرایی قبلی)(موسس)
• علی طوافی(یا خودش یا یکی از هم گروهی هاش در اکلیل شمال موسس بودند)
• محمد احمدی(نجم شمال)(موسس)
• شهاب فقیه زاده
• مرتضی عمویی(که تقریبا کنار کشیده)(نجم شمال)
• سعید قربانی(سها دانشگاه گیلان)

فعلا شخص دیگه ای یادم نمیآد ولی این ها تقریبا همه کار باشگاه رو انجام می دن.
به هر حال احتمالا نیازه من هم مثل بعضی دیگه از دوستان در بقییه ی جاهای ایران باشگاه نجوم شهرم رو کنار بذارم. اگر فرصتی شد نقدهام رو درباره ی این باشگاه خواهم نوشت.

عنوان از وبلاگ هاشم سیماب گرفته شده است. کلا دسته ی «ثبت در تاریخ» رو از بلاگ ایشون گرفتم.